حفظ جنگل‌های هیرکانی بدون همراهی مردم ممکن نیست؛ این جنگل‌های باستانی که بیش از ۴۰ میلیون سال قدمت دارند، همچون ریه‌های سبز شمال ایران عمل می‌کنند و اکسیژن، آب پاک و زیستگاه صدها گونه در خطر انقراض را تأمین می‌کنند. جوانان و دانشجویان با راه‌اندازی گروه‌های داوطلبانه، در فصل‌های مناسب به کاشت درختان بومی مانند راش، بلوط و ممرز می‌پردازند و با استفاده از فناوری، نقشه‌های تخریب جنگل را رصد می‌کنند.

خانواده‌های محلی نیز سنت‌های کهن خود را احیا کرده‌اند؛ مثلاً با احداث آتش‌بُرهای طبیعی و نظارت بر مراتع، از گسترش آتش‌سوزی‌های تابستانی جلوگیری می‌کنند. زنان روستایی با تولید محصولات ارگانیک و صنایع دستی از چوب‌های افتاده، درآمد پایداری ایجاد کرده‌اند که وابستگی به قطع درختان را کاهش می‌دهد. همچنین، کودکان در مدارس با برنامه‌های آموزشی «نگهبانان جنگل» آشنا می‌شوند و از سنین پایین، مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی را می‌آموزند.

این مشارکت گسترده، همراه با کمپین‌های شبکه‌های اجتماعی که میلیون‌ها نفر را به چالش «یک درخت برای هیرکانی» دعوت می‌کند، موجی از همبستگی ملی به راه انداخته است. نتیجه آن، نه تنها احیای بخش‌هایی از جنگل‌های آسیب‌دیده، بلکه تقویت حس تعلق به طبیعت و انتقال فرهنگ حفاظت به نسل‌های آینده است. وقتی هر شهروند خود را نگهبان این میراث بداند، هیرکانی برای همیشه سبز خواهد ماند.